Keyif Mi, Keyf Mi?
Bir gün, bir an var ya, hayatın sana bütün kapılarını ardına kadar açtığına inandığın anlar… Ama sonra fark ediyorsun ki, o kapılar aslında kapanmış. Bazen içindeki duyguları kelimelere dökmek çok zor oluyor, ama bir şekilde onları dışarı çıkarmak, rahatlamak istiyorsun. İşte o anlardan birinde, Kayseri’de bir kafenin köşe masasında oturuyordum. Her şey her zamanki gibiydi; içimde bir karmaşa, dışarıda güneşin altında parlayan bir dünya… Ama o gün, bir fark vardı. O gün, “Keyif mi, keyf mi?” sorusunu kafamda defalarca çalıyordum.
Bir Akşamüstü Sıcaklığı: Keyif mi Keyf mi?
Saat beşti. Havanın hala sıcağının üzerimde hissettiği, ama akşamın serinliğine doğru kaymaya başladığı o anlardan biriydi. O kadar çok şey hissetmiştim ki, ne söyleyeceğimi bile bilmiyordum. Bir yanda sevdiğim bir kahvemi içiyor, bir yanda hayatı sorguluyordum. İnsan, bazen kendini en basit anlarda bile kaybolmuş hissedebiliyor, değil mi? O kafenin köşesinde, pencereden giren ışıkla gözlerimi kısıp dışarıya bakarken, bir şey fark ettim: Keyif almak mı, keyif almak mıydı gerçekten istediğim?
Bunu, ne zaman çok mutlu ya da heyecanlı olsam kendime soruyorum: Hangi keyif? Gerçekten aradığım şey bu muydu? “Keyif mi, keyf mi?” sorusu, son zamanlarda hayatımda hep yankı yapıyordu. İnsan bazen, gülümseyen yüzleri, kahkahaları, neşeyi gördükçe, her şeyin aslında çok basit olduğunu düşünür. Ama içimde, derinlerde, başka bir şey vardı. Belki de bu sorunun cevabını arıyordum. Keyif almak mı? Yoksa keyfi gerçekten yaşamak mı?
Bir Yüzleşme: Hayal Kırıklığı ve Heyecan
O gün, eski bir arkadaşımla karşılaştım. Uzun zamandır görüşmemiştik ve birlikte oturup saatlerce sohbet etmeyi umuyordum. Her şey güzel başlamıştı ama sonrasında… Sonrasında bir şeyler değişti. Kendimi, eskisi gibi hissetmedim. O an, hayatımın ne kadar basit ve yerinde sayan bir noktada olduğunu fark ettim. Arada kaybolan bir şey vardı. Eski dostum, bana hayatındaki yeni gelişmeleri anlatırken, içimde bir boşluk oluştu. Belki de o kadar büyük bir hayal kırıklığına uğramıştım ki, bu anı içimde hissettiğim duyguya açıklama getiremiyordum.
İçimdeki o ses, sanki beni her şeyden soyutlamıştı. Keyif almak mı, yoksa keyfi yaşamak mı? Tüm bu sorular, beni bir kez daha düşündürdü. Geçmişte her şey kolaydı, ama şimdi bir şeyler eksikti. Arkadaşımla konuştuğumda, hissettiğim şeyin bir yandan rahatlama, bir yandan da hüsran olduğunu fark ettim. Onun hayatındaki heyecanlar, benim hayatımda bir tür kaybolmuşluk yaratıyordu. Her şey çok iyi görünüyor, ama ben o an sadece bir anın, sadece bir yüzeyin derinliklerine inmek istiyordum.
Ve tam o anda, içimdeki o soru tekrar belirginleşti: Keyif mi, keyf mi?
Bir Adım Daha: Umut ve Yeniden Başlamak
Saat akşam sekizi geçiyordu. Havanın rengi değişmişti. Güneş batarken, pencerenin kenarına yansıyan turuncu ışıklar benim içimi ısıtmaya başladı. Bir şeyin değişeceğini hissettim. Hayatımda çok fazla şey birikmişti ve bu an, bir tür dönüm noktasıydı. Hani bazen, çok derin düşünceler içinde kaybolursunuz ya, işte o anda bir şeyin farkına varırsınız. O akşamüstü, kendi kendime şunu söyledim: “Hayatında ne eksikse, onu bulmalısın. Ama önce kendi içindeki o boşluğu doldurmalısın.”
Çünkü hayal kırıklığı, aslında bir başlangıçtır. Ve bazen en çok kaybolduğumuz anlar, bize aslında kendimizi bulmamız için fırsatlar sunar. O an içimde bir umut doğdu. Belki de önce kendimi bulmalıydım. Belki de o boşluk, sadece dışarıda değil, içimdeydi. Kafamda yankı yapan soruyu bir kez daha düşündüm: “Keyif mi, keyf mi?”
Ve içimdeki ses sonunda bana cevap verdi: “Önemli olan, neyi istediğini bilmen ve buna nasıl ulaşacağın.” O kadar basit bir cevap ama bir o kadar güçlüydü. Belki de keyfi yaşamak, her şeyin üstesinden gelmeyi gerektiriyordu.
Yavaşça kalkıp masama yöneldim. Cebimdeki telefonu çıkardım ve eski bir günlüğü açtım. Uzun zamandır yazmadığım, içimdeki duyguları dökmediğim bir defteri. Bir yudum kahve alırken, tekrar düşündüm: “Keyif mi, keyf mi?” Belki de, kaybolduğum o anlar, yeniden bulmamı sağlıyordu. Belki de, tam olarak o kaybolmuşluğun içinde, hayatı tam anlamıyla yaşayabileceğimi fark ediyordum.
Sonuç: Keyif, Bazen Bir Seçimdir
Keyif mi, keyf mi? Bu soruyu sorarken aslında hayatı anlamak istiyoruz. Her şeyin bizim ellerimizde olduğunu kabul etmek, kaybolmuş hissettiğimiz o anlarda kendimize yeniden bir yön vermek, aslında hayatın en güzel tarafı. Hayatımızın içindeki soruları, bazen sadece biraz durup düşünerek yanıtlayabiliriz. O günü, o anı, o kaybolmuş hissi geride bırakıp, yeni bir başlangıç yapabilmek… İşte bu, gerçek anlamda bir keyif.
O akşam, kafede, o eski arkadaşımla otururken, aslında kaybolan hiçbir şey olmadığını fark ettim. Keyif almak, bazen sadece hayatta neyin peşinden gittiğimizi anlamakla ilgili. O yüzden, “Keyif mi, keyf mi?” sorusunun cevabı, aslında her zaman bize bağlı.