Çocuklar Neden Atar?
Çocuklar atar, değil mi? Hani böyle bir anda hiç beklemediğiniz bir şekilde pat diye, bir şeyin üzerine atar yaparlar. Gündelik hayatın sıradan akışında, öyle bir yerden gelir ki o atarlar, sanki birisi “Yeter artık! Atma!” demiş gibi ama kimse “Yeter!” dememiştir. Çocukların bu anlık patlamalarını incelemek, insanın hem gülesi hem de düşündürtesi gelir. Tabii, bir yetişkin olarak bu konuda kendimi de bazen çocuk gibi hissediyorum. Yani, ben de bir şeylere sinirlenip atar yapabiliyorum, ama inanın daha farklı sebeplerden… Hadi gelin, bu konuda biraz eğlenceli bir yolculuğa çıkalım!
Çocuklar Neden Atar?
Hadi gelin, bir çocuk düşünün. Oturuyor, oyun oynuyor, dünya umurunda değil. Ama bir anda ağlamaya başlar, huysuzlanır, etrafındakileri çıldırtmaya başlar. Herkes “Hadi ama!” derken, aslında o an sadece bir şeyin eksik olduğunu hissediyordur: Kontrol.
Çocuklar, hayatın genelde kontrol edemedikleri çok fazla yönüne sahipler. Ve biz, yetişkinler, onlara bazen “Yapma” dediğimizde, işte o an tüm dünyaları başlarına yıkılır. O yüzden, bir çocuk atar yapıyorsa, muhtemelen onun hayatındaki tek kontrol alanını kaybettiği anı yaşıyordur. O kadar basit!
İç Ses: “Ağlama şimdi, ama sen de yapma işte!…”
Bir Çocuğun Atar Yapma Sebepleri: Komik, Ama Derin!
Çocukların attığı her atarın altında derin bir anlam vardır, aslında. Kimse “neden ağlıyorsun?” diye sorup gerçek nedeni öğrenmeye çalışmaz çünkü genellikle “Bu çocuk da ağlamaktan başka bir şey yapamaz mı?” düşüncesi baskın gelir. Ama bir çocuğun atar yapması, aslında şunları da içeriyor olabilir:
1. İsteklerinin Gerçekleşmemesi: Düşünün, bir çocuk, “Şu şekerin yarısı bana verilsin!” dedi ve siz vermediniz. O anda bütün hayal kırıklığını içinden atmaya başlar. Sonuç: Atar.
Bazen ben de böyle hissediyorum ya, “Ya bu projede hiç şansım yok!” diyorum, ama sonra bir çikolata alıp sakinleşiyorum. Neyse…
2. Sınırların Bilinmemesi: Evet, çocuklar bazen sınırsız eğlencenin peşindedirler ve bu da onlara kontrolsüz hareket etme yeteneği verir. Ancak, onların dünyasında sınırları bilmek… zor!
“Baba, arabayı duvara çarptım, peki ama ben de ne kadar eğlendim!” diyebilirler. Oysa yetişkinler olarak biz, “Hayatında kaç duvar çarptın?” diye sormazsak olmaz.
3. İhtiyaçların Karşılanmaması: Çocukların atar yapması bazen sadece aç olmalarından da kaynaklanır. Bir çocuk sinirlenip ağlıyorsa, ya yemek vakti gelmiştir ya da uyku saati gelmiştir. O zaman gerçekten hiç kimse o çocukla baş edemez!
“Çocuklar Atar Yapınca Ne Yapmalı?”
Bir çocuk atar yaptığında, tüm aile sistemi sanki bir krize girmiş gibi davranır. Herkes bir anda bir çözüm arar, ses tonları yükselir. Ancak, tabii ki bunu en komik hâle getiren bir şey vardır: Biz de atar yapıyoruz.
Şu diyaloğu düşünün:
Çocuk: “Amaaaaa annneee, ben bunu yapmadım! Hadi! Haaadi!”
Anne: “Bak, şimdi atar yapma! Yemek var, hadi gel!”
Ben: (Yan odada, kahve içiyorum, arada) “Evet ya, biraz da ben olsam, ofise gelmeden bir atar yapmaz mıydım?”
Yetişkin Atarları ve Çocuklarla Paralelemi
Bazen kendimi çocuk gibi hissediyorum, özellikle kafamda bir ton düşünceyle baş başa kaldığımda. Örneğin, her şey yolundayken birdenbire ofisteki bilgisayarımda “Ekran dondu” yazısını gördüğümde, her şey tersine döner. Beni bir çocuk gibi yapar! İnanın, her şeyin kaybolmuş gibi hissettirdiği anlar… Aslında yetişkinlerin de çocuklardan bir farkı yok: Hepimiz belli bir noktada atar yapıyoruz!
İşte, yetişkinler gibi atar yapan çocukları anlamak bu yüzden bu kadar eğlenceli. Hani bir çocuk gibi bağırıp ağlamanızı hayal edin:
“Bütün gün çalıştım, bir dakika telefonumda bir şey açılmadı! Neden hep böyle?!”
Bunun bir çocuk atarıyla pek farkı yok değil mi? Tabii ki ben böyle davranmayı pek seven biri değilim, ama bazen… Evet, bazen insan içindeki çocuğu tamamen ortaya çıkarmak istiyor.
Çocukların Atar Yapmasının Derin Anlamı
Sonuç olarak, çocukların atar yapması sadece “sınırlarını bilmedikleri” bir şey değildir. Aslında, bu bir büyüme ve öğrenme sürecidir. Tıpkı bizim de bazen işler ters gittiğinde aniden sinirlenip daha sonra sakinleşmemiz gibi, çocuklar da bir şeyler öğrenir ve gelişirler. Onların her attığı atar, aslında onların kendilerini keşfetmelerinin bir yoludur.
Hepimiz, belli zamanlarda, küçük ya da büyük, kendimizi kaybetmiş hissederiz. Ve tıpkı çocuklar gibi, bir anlık sinirle atar yaparız. Belki de bu yüzden onları anlamak o kadar kolay… Belki de çocukların attığı atarları en iyi anlayan, içindeki çocuğu hâlâ kaybetmeyen bir yetişkindir.
İç Ses: “Şimdi atma ama, sakinleş. Çocuklar gibi olma!”